حافظ

عیشم مدام است از لعل دلخواه

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دلخواه

ای پیک راستان خبر یار ما بگو

گلبن عیش می‌دمد ساقی گلعذار کو

خط عذار یار که بگرفت ماه از او

مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو

ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو

ای آفتاب آینه دار جمال تو

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

به جان پیر خرابات و حق صحبت او

می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این

شراب لعل کش و روی مه جبینان بین

نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه رو ببین

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

بالابلند عشوه گر نقش باز من

کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

ز در درآ و شبستان ما منور کن

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن

ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

چو گل هر دم به بویت جامه در تن

بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن