۲۸
۲۸
با گریه خواستم که همان شب روم به بام
شال ایسته دیم منده ائوده آغلادیم
شالى گرفته بستم و رفتم به وقتِ شام
بیر شال آلیب ، تئز بئلیمه باغلادیم
آویخته ز روزنه خانه غُلام
غلام گیله قاشدیم ، شالى ساللادیم
جوراب بست و دیدمش آن شب ز روزنه
فاطمه خالا منه جوراب باغلادى
بگریست خاله فاطمه با یاد خانْ ننه
خان ننه مى یادا سالیب ، آغلادى
دیدگاهها