دیوان اشعار سعدی

۶۳۷. ندانم از من خسته جگر چه می‌خواهی

۶۳۶. نشنیده‌ام که ماهی بر سر نهد کلاهی

۶۳۵. اگرم حیات بخشی و گرم هلاک خواهی

۶۳۴. ای که به حسن قامتت سرو ندیده‌ام سهی

۶۳۳. ای باد صبحدم خبر دلستان بگوی

۶۳۲. سرو سیمینا به صحرا می‌روی

۶۳۱. وقت آن آمد که خوش باشد کنار سبزه جوی

۶۳۰. مرحبا ای نسیم عنبربوی

۶۲۹. گلست آن یاسمن یا ماه یا روی

۶۲۸. تا کی روم از عشق تو شوریده به هر سوی

۶۲۷. خواهم اندر پایش افتادن چو گوی

۶۲۶. امروز چنانی ای پری روی

۶۲۵. شبست و شاهد و شمع و شراب و شیرینی

۶۲۴. روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی

۶۲۳. دیدار می‌نمایی و پرهیز می‌کنی

۶۲۲. چشم رضا و مرحمت بر همه باز می‌کنی

۶۲۱. سرو ایستاده به چو تو رفتار می‌کنی

۶۲۰. فرخ صباح آن که تو بر وی نظر کنی

۶۱۹. چرا به سرکشی از من عنان بگردانی

۶۱۸. همه کس را تن و اندام و جمالست و جوانی

۶۱۷. نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی

۶۱۶. نگویم آب و گلست آن وجود روحانی

۶۱۵.: ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

۶۱۴. کبر یک سو نه اگر شاهد درویشانی

۶۱۳. ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی

۶۱۲. جمعی که تو در میان ایشانی

۶۱۱. بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی

۶۱۰. بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

۶۰۹. بر آنم گر تو بازآیی که در پایت کنم جانی

۶۰۸. ای سرو حدیقه معانی