ابو الحسن خان اقبال آذر

Normal
۰

false
false
false

EN-US
X-NONE
AR-SA

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin-top:0cm;
mso-para-margin-right:0cm;
mso-para-margin-bottom:8.0pt;
mso-para-margin-left:0cm;
line-height:107%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,sans-serif;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:Arial;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

ابو الحسن خان اقبال آذر

وجوداقبال وجود مکتب تبریز درآوازایران است ورسیدن به قله ای که این سیمرغ آوازایران برآن نشسته، اگرغیرممکن نباشد، غیرمحتمل است. درارزیابی هنری اقبال، بایستی سه دوره آثاری راکه به فاصله ای بیش ازنیم قرن ضبط کرده گوش داد و عیارهنری هریک را با معیارارزشیابی هنرهمان زمان سنجید. با همه تنوع شیوه و لحن، ازصفحه های دوره سفربا درویش خان وصفحه هایی که با برادران شهنازی خوانده، تانوارهایی که با بیکجه خانی پرکرده، درست خواندن واصیل ماندن او مشهود است ووجود اقبال بدون این تنوع هنری قابل تصور نیست.
وفات: ۱۳۵۰/۱۲/۰۳ تولد: ۱۲۴۲