مولانا

۸۰۰. گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود

۷۹۹. سفره کهنه کجا درخور نان تو بود

۷۹۸. ننگ عالم شدن از بهر تو ننگی نبود

۷۹۷. ز اول روز که مخموری مستان باشد

۷۹۶. وای آن دل که بدو از تو نشانی نرسد

۷۹۵. وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد

۷۹۴. هر کی از حلقه ما جای دگر بگریزد

۷۹۳. هست مستی که مرا جانب میخانه برد

۷۹۲. هله پیوسته سرت سبز و لبت خندان باد

۷۹۱. این کبوتربچه هم عزم هوا کرد و پرید

۷۹۰. واقف سرمد تا مدرسه عشق گشود

۷۸۹. از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود

۷۸۸. آه کان طوطی دل بی‌شکرستان چه کند

۷۸۷. آنچ روی تو کند نور رخ خور نکند

۷۸۶. آنک عکس رخ او راه ثریا بزند

۷۸۵. ما نه زان محتشمانیم که ساغر گیرند

۷۸۴. عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند

۷۸۳. ای دریغا که حریفان همه سر بنهادند

۷۸۲. خبرت هست که در شهر شکر ارزان شد

۷۸۱. در دلم چون غمت ای سرو روان برخیزد

۷۷۱. هله عاشقان بکوشید که چو جسم و جان نماند

۷۸۰. بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد

۷۷۹. همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد

۷۷۸. از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود

۷۷۷. ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند

۷۷۶. عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند

۷۷۵. هله هش دار که در شهر دو سه طرارند

۷۷۴. به میان دل خیال مه دلگشا درآمد

۷۷۳. سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد

۷۷۲. صنما سپاه عشقت به حصار دل درآمد