قطعه شماره ۱۶

قطعه شماره ۱۶

ای دلارای روزن زندان
دیدگان را نعیم جاویدی

بی‌محاق و کسوف بادی از آنک
شب مرا ماه و روز خورشیدی

همه سعدم تویی از آن که مرا
فلک مشتری و ناهیدی

ور همی دیو بینم از تو رواست
که گذرگاه تخت جمشیدی

به امید تو زنده‌ام گرنه
مر مرا کشته بود نومیدی