رباعیات شماره ۱۱ تا ۲۰

این گل ز بر همنفسی می‌آید
شادی به دلم از او بسی می‌آید

پیوسته از آن روی کنم همدمی‌اش
کز رنگ وی‌ام بوی کسی می‌آید

از چرخ به هر گونه همی‌دار امید
وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود
پس موی سیاه من چرا گشت سفید

ایام شباب است شراب اولیتر
با سبز خطان بادهٔ ناب اولیتر

عالم همه سر به سر رباطیست خراب
در جای خراب هم خراب اولیتر

خوبان جهان صید توان کرد به زر
خوش خوش بر از ایشان بتوان خورد به زر

نرگس که کله دار جهان است ببین
کاو نیز چگونه سر درآورد به زر