حکایات و پندها

گفتا سر تو نردبان سر را درآور زیر پا

بر دل خیالی می‌دود یعنی به اصل خود بیا

سوی من آ ای آدمی تا زینت نیکوتر کنم

من از این خانه پرنور به در می نروم

سنگ مزن بر طرف کارگه شیشه گری

چه غم است عاشقان را که جهان بقا ندارد

ای دل چه اندیشیده‌ای در عذر آن تقصیرها